Simone Kleinsma: ‘Ik sta als mezelf op toneel, alsof mensen bij mij op visite zijn’

Haar cv is lang en haar prijzenkast groot. Simone Kleinsma (58) heeft als zangeres, musicalster en actrice al zoveel mooie dingen gedaan dat ze zichzelf zeer gelukkig prijst. Een rol in de schijnwerpers verveelt haar nog niet en ze is dan ook trots dat haar derde soloprogramma een reprise krijgt. Met “Simone!” brengt ze een persoonlijk en intiem verhaal en neemt ze het publiek mee op een reis langs haar herinneringen en dromen.

Tekst: Jansien van Dijk / Fotografie: Roy Beuker

Volgens de aankondiging leren bezoekers van “Simone!” de vrouw achter de vedette beter kennen. Wie is deze vrouw?

‘De vrouw achter deze vedette staat dwars tegenover wat ik normaal gesproken op toneel doe. Ik ben een ontzettende huismus en vind het heerlijk om thuis te rommelen. In “Simone!” leren mensen de echte Simone kennen. In het programma komen verhalen over mezelf terug. Het is persoonlijk en intiem met liedjes die me nauw aan het hart liggen. Ik sta als mezelf op toneel, alsof mensen bij mij op visite zijn.’

Hoe is “Simone!” tot stand gekomen?

‘Ik ben begonnen met het maken van een lijst met nummers die ik graag zou willen zingen. Vervolgens ben ik met scriptschrijver Frank Houtappels en regisseur Martin Michel om tafel gaan zitten en hebben we vele brainstormsessies gehad. Tijdens die gesprekken aan de keukentafel komen de verhalen over en herinneringen aan vroeger vanzelf. Uiteindelijk is daar een mooi programma uit voort gekomen. Er zijn anekdotes toegevoegd, dingen bij verzonnen en sommige verhalen zijn wat uitvergroot. Ik babbel in de voorstelling alles aan elkaar. Qua muziek is het een mix van bestaand en nieuw geschreven materiaal.’

‘Ik ben een ontzettende huismus’

Dat is heel anders dan we van je gewend zijn. Hoe bevalt dat?

‘In een musical stap je in de huid van een ander, maar met een soloprogramma is dat heel anders. In het begin vond ik dat wel eng, omdat je je dan erg kwetsbaar opstelt. Inmiddels ben ik er zo aan gewend en vind ik het verschrikkelijk leuk. Ik zeg niet dat ik het leuker vindt dan het spelen van een bepaalde rol, maar ik had niet verwacht dat ik er zo enthousiast over zou zijn!’

Wat zijn de reacties op “Simone!”?

‘Er komt een heel gemêleerd publiek naar “Simone!”. Het programma bevat voor iedereen wel een nummer dat herkenbaar is. Na afloop signeer ik cd’s en dan heb ik soms een gesprek met de bezoekers. Ze vertellen me dan dat ze genoten hebben of juist geraakt zijn. Dat is leuk om te horen, het is allemaal uit het leven gegrepen.’

Simone Kleinsma Foto: Roy Beusker

Simone Kleinsma Foto: Roy Beusker

Je hebt hiervoor al twee soloprogramma’s gehad. Waarom heb je besloten om er een derde aan vast te plakken?

‘Bij de vorige twee stond ik met een band op het toneel en had ik twee jongens aan mijn zijde die mij assisteerden, meedansten en zongen. Het showelement was veel groter dan bij dit derde programma het geval is. Ik wilde dolgraag een derde show maken, maar dan moest het wel heel anders. We hebben het volledig uitgekleed. De band en jongens hebben we weggelaten en dan houd je alleen een vleugel en een stem over. De vorige keren deed ik ook buitenlandse nummers, terwijl nu alles Nederlandstalig is, al dan niet vertaald. “Simone!” liep zo goed dat er een reprise is gekomen. Dit is best   bijzonder, zeker in deze tijd waar alles niet zo goed loopt in de theaters. Ik ben er dan ook best trots op!’

Op welke manier haal je voldoening uit je werk?

‘Ik wil mensen een avond vermaak geven, in welke vorm dan ook. Dat kan een hele vrolijke avond zijn, maar het kan ook ontroerend of hilarisch worden. Lachen en huilen liggen heel dicht bij elkaar. Dat is een wet en ik vind het fijn om daarmee te stoeien. Het is heerlijk om met emotie bezig te zijn, of dat nu in een rol of met een soloprogramma is, dat maakt geen verschil. Het vak is om iets over te brengen op toneel, op wat voor manier dan ook. Ik heb altijd veel verschillende opdrachten aangenomen om me zo breed mogelijk te ontwikkelen. Ik houd van die afwisseling en vind het leuk dat geen show hetzelfde is. Er kan ondertussen van alles gebeuren. Iemand niest, ik raak mijn tekst kwijt of er valt iemand flauw. Ik heb het allemaal al meegemaakt. Dat moet je op zien te lossen. Soms moet je even stoppen want als iemand niet lekker wordt is dat echt belangrijker dan je eigen show.’

‘Lachen en huilen liggen heel dicht bij elkaar’

Wat zijn je dromen voor de toekomst?

‘Dit soloprogramma is heel intensief, dus ik zou met een eventuele volgende show nog een tijdje wachten. Uiteindelijk denk ik wel dat ik een vierde show wil doen, maar dan over een jaar of drie. Toch heb ik alweer genoeg op de planning.’

Vertel!

‘Na de zomer speel ik een rol in een film die gebaseerd is op het boek “Dorst” van Esther Gerritsen. In januari 2017 sta ik met een klein clubje en een band in de grote theaters en zingen we highlights uit musicals. Iets heel anders, maar ook weer heel leuk. Er is dus genoeg te doen en ik zie wel wat de toekomst mij brengt!’

 Je staat nu bijna veertig jaar op het toneel. Wat is er veranderd in vergelijking met toen je begon?

‘Ik sta nu met veel meer ervaring op het toneel. Ik ben zekerder en dat is heel prettig om te voelen. Een try-out is nog steeds hartstikke eng en in een première ben ik vol spanning of alles wel goed gaat. Maar als het eenmaal loopt, kan ik mijn zenuwen wel in bedwang houden. Na een vakantieperiode denk ik wel ‘Oja, hoe was het ook alweer?’, maar na de eerste voorstelling is dat alweer veel minder. Gezonde spanning is goed! Daarnaast ben ik kieskeuriger met de dingen die ik doe. Je moet voorzichtiger te werk gaan, het lijf doet het niet meer zoals twintig jaar geleden. Dat gaat geleidelijk aan en gebeurt gelukkig niet van de ene op de andere dag, maar ik staat er wel anders in.’

 Op 25 november sta je met “Simone!” in Martiniplaza te Groningen. Wat heb je met het Noorden des lands?

‘Ik vind het hele mooie provincies en kom er geregeld en dan niet alleen om er op te treden. We hebben een tijd een bootje gehad in Friesland, heerlijk vond ik dat. En Groningen vind ik een hele leuke, bruisende stad. Als ik in Martiniplaza sta en we hebben één show, dan ga ik ’s avonds weer naar huis. Vroeger hadden we wel eens een week lang musicals en dan is het ‘t leukste om in de stad te overnachten. Dan dronken we lekker een glaasje voordat we naar het hotel gingen en werd het soms behoorlijk laat. Ik verheug me erop om in november weer die kant op te komen!’


 

%d bloggers liken dit: