‘Rust in lichaam en lijf is heel belangrijk in deze sport’

Ondanks de regen die deze dag met bakken uit de hemel komt, is Bea Wiarda (handicap 13,5) gewoon op golfbaan Gaasterland bij het Friese Oudemirdum te vinden. Haar wekelijkse rondje met de golfpro mist ze liever niet. Het tekent de manier waarop ze de golfsport beoefent: fanatiek als altijd.

Deze middag heeft ze net haar wekelijkse golfrondje gelopen, wanneer we hebben afgesproken in het clubhuis van Golfbaan Gaasterland. De negen holes baan in een bossig natuurgebied van ruim 43 hectare ligt er, ondanks de regen, prachtig bij. Elke week is Wiarda (58) hier te vinden. Ze is een échte sportvrouw in hart en nieren. Al op jonge leeftijd was ze actief in de atletieksport. Jarenlang deed ze op hoog niveau aan discuswerpen. Van 1974 tot 1989 was ze op dit nummer zelfs houdster van het nationale meisjesrecord. ‘Op 26-jarige leeftijd ben ik gestopt omdat ik simpelweg mijn doelen niet kon halen. Dat kwam omdat ik eigenlijk de verkeerde tak van sport binnen de atletiek had gekozen. Met mijn lichaam waren die sportdoelen niet haalbaar. Ik ben te klein om echt de top binnen de discuswerpsport te bereiken. Om verder te komen heb je meer massa, kracht en explosie nodig, dat ontbrak bij mij.’ Na die carrière ontdekt de ze roeisport, terwijl ze ook als zeilster uit de voeten kon.

Bal met kracht wegslaan

Met golf kwam ze na haar eerste huwelijk in aanraking. ‘Mijn tweede echtgenoot (Harry Amsterdam red.) zei: Als jij wilt dat deze relatie standhoudt, dan heb ik nu tien golflessen voor je besteld en leer je maar golfen. Al mijn kennissen en vrienden spelen die sport.’ Toch moest ze daar in het begin niets van hebben. Echt goed ging het dan ook niet. ‘Zeker de eerste lessen vond ik er niets aan. Het lukte mij niet en ik sloeg de bal vooral met heel veel kracht weg, terwijl dat bij golf juist niet de bedoeling is. Ik beleefde er maar weinig plezier aan.’ Toch zette ze door en kreeg ze het spel beter onder de knie. ‘Als ex-topsporter was opgeven geen optie. Bovendien gingen we met vrienden op golfvakantie en ik was de enige zonder GVB. Daarom ben ik rustig doorgegaan met de sport. Dat heeft er nu in geresulteerd dat ik, van al die vrienden, nog de enige ben die echt fanatiek golft, haha.’

Een verklaring voor dat fanatisme schuilt in haar topsportmentaliteit. Naarmate het beter ging, werd de Friezin echt fanatiek. Toch liet haar lichaam het niet altijd toe. ‘Mijn intensieve sportcarrière, de krachttraining en veel draaien zorgde ervoor dat mijn heup en knie versleten waren. Gelukkig heb ik inmiddels een nieuwe heup en knie en ben ik sinds twee jaar helemaal pijnvrij. Negen holes gaat nu helemaal soepel. Eerder moest ik altijd met het karretje mee, nu loop ik als ik dat wil zo 27 holes, het maakt me niks uit. Mijn lichaam laat het toe.’

Nooit alleen

De golfsport heeft Wiarda’s hart echt gestolen. Ze geniet iedere keer als ze op de baan is. ‘Ik ben altijd buiten en krijg echt een kick als ik een mooie bal sla, put of chip. Dat is geweldig.’ Ook het competitieve element van de sport spreekt haar aan. ‘Als oud-sporter wil ik toch graag elke keer een wedstrijdje doen en winnen natuurlijk. Alhoewel ik nu een stuk beter tegen mijn verlies kan dan vroeger’, zegt ze lachend. Ook het feit dat ze niet alleen op de baan staat, maar altijd samenspeelt, is een reden voor haar om vaak de baan op te gaan. Daarnaast is deze baan prachtig. Het een warm bad waar iedereen je kent. Al zou ik het willen, dan nog krijg ik nooit de kans om alleen te spelen, haha.’

Rust en denkwerk

Golf is een heel gevarieerde sport, merkt Wiarda op. ‘Als het de ene keer goed gaat, is het niet per se zo dat de volgende keer weer nét zo goed gaat. Als ik vroeger meedeed met een wedstrijd en wilde winnen, dan won ik gewoon. Als ik een bepaalde beweging maar lang genoeg herhaalde, dan lukte het wel.’ Bij golf is dat anders, vindt ze. ‘De golfsport is nooit hetzelfde: vandaag is er regen, morgen is de baan keihard en elke keer blijft het moeilijk. Als je ook maar een ding verkeerd doet, schiet de bal overal heen waar ‘ie niet heen moet gaan. Ik vind het wel zo’n moeilijk spelletje!’ Naast dat de techniek het spel lastig maakt, is het volgens Wiarda, ook een mentaal lastig spel. ‘Ik zit altijd met mezelf in de knoop. Ik ben iemand die vroeger gerust het stempel “ADHD” had kunnen krijgen, dus het moeilijkste is bij mij rust. Als ik  in alle omstandigheden de rust in mijn lichaam kan bewaren, dan scheelt al heel veel.’

Genieten van leuke dingen

Wekelijks staat ze op de baan. Toch is het soms moeilijk (te) combineren met haar drukke baan. Ik sta voor de klas en geef Frans en Remedial Teaching op scholengemeenschap RSG Magister Alvinus in Sneek. Voorheen werkte ik fulltime, nu nog drieënhalve dag. Ik heb geleerd om meer te genieten van de leuke dingen. Bijvoorbeeld van de kinderen en kleinkinderen. Dat kost ook tijd. Toch probeer ik zo’n drie keer in de week op de baan te staan. Als het in het weekend is dan probeer ik wel 18 holes te lopen en doordeweeks twee keer en dan zo’n drie uur per keer. En dat heeft vruchten afgeworpen, want inmiddels heeft Wiarda een handicap van 13,5. Of ze onder de tien wil komen weet ze niet. ‘Dat hangt helemaal van mijn lichaam af en hoe het gaat. Het laatste jaar ben ik heel goed en heb ik geen last meer van pijntjes. Bovendien is er rust en balans thuis. Ik streef niet naar een bepaalde handicap, maar ik wil gewoon lekker spelen. Net als een vriend van ons die 87 is en nog steeds golft. Het lijkt mij ook geweldig om dat te kunnen bereiken!

Tekst: Walter de Boer I Fotografie: Simon van der Woude

 

 

 

Tags (categorieën en branches)GaasterlandgolfLage handicapVrouw aan de bal

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: